Marokański kuskus

Jeżeli pilnie obserwujecie blogi kulinarne albo skrobiecie sobie czasem przepisy w internecie... pewnie wiecie, że jest kilka rzeczy, które sprawiają, że blogerom przewraca się w gaciach.

Po pierwsze — przepisy bez cukru. Oj, tak... bez cukru, bez mąki, bez tłuszczu, w ostateczności, z mąką pełnoziarnistą/żytnia/gryczaną. Ale, nie żebym znowu narzekała i wyszydzała, bo i ja jestem w tej zacnej grupie. Tutaj możecie sobie spojrzeć.

Za każdym razem, kiedy wymyślę jakąś domową wersję sklepowych słodyczy, cieszę się jak idiotka. Oczywiście, domowa produkcja oznacza zmniejszoną ilość sodu, cukru, tłuszczu i innych takich, takich :)

Takich trendów nie sposób nie zauważyć. Blogi o zdrowym odżywianiu, o zmniejszaniu liczby kalorii, z różnymi dietami biją rekordy popularności w krótkim czasie. Generalnie, wszyscy dostają świra, kiedy mowa o odchudzaniu.

Drugie przepisy, to przepisy "oryginalne". To, albo przepisy przywiezione ze sobą z dalekich wojaży, albo zaczerpnięte od znajomego z Peru, Kambodży itd.

Czasami oryginalne przepisy są brane z bardziej wiarygodnych stron internetowych, ale, wiadomo, telewizja kłamie, internet kłamie, takie przepisy tylko w ostateczności i raczej blado wypadają (ah! ja też mam całą gamę takich przepisów! Na przykład zielona pasta curry).

Dzisiaj mam dla Was właśnie taki przepis. Przejęty rozbojem i gwałtem od marokańskiej rodziny Najlepszego...

No, dobra, żartowałam. Sami mi dali :)

Placek z mięsem (po turecku)

Placek jest genialny! Pochodzi z "Kulinarnych podróży" z tomu "Kuchnia turecka". Ten przepis jest delikatnie zmieniony (no, dobra, może trochę bardziej niż delikatnie).

I jest to chyba najlepsze ciasto drożdżowe jakie udało mi się zrobić! Kruche, wyrośnięte, nie czuć w nim tego okropnego posmaku drożdży (choć amatorzy bimbru pewnie nie mają nic przeciwko). Może niezbyt szybkie, bo przecież musi swoje odstać, ale... w czasie, kiedy ciasto rośnie robicie farsz, a potem już tylko... do pieca! Siup!

I co najważniejsze: da się tym najeść! :)

Najpierw placek, później impreza z Asafem: aż sama się zdziwiłam, że dotąd go nie znałam.

Egipskie falafele z bobu

Akcja Malwinny "Warzywa strączkowe" niedługo się kończy...

Niestety, nie zdążyłam zrobić wszystkich zaplanowanych przepisów. No dobra, przyznam się — zrobiłam tylko jeden przepis :)

Falafele z ciecierzycy robiłam rok temu i, muszę przyznać, że niezbyt mi smakowały. Problem miałam nie tylko ze smażeniem na głębokim tłuszczu (tak, trzymałam się przepisu), ale także z samą ciecierzycą. Była mdła, blada i z puszki. 

Jednak w tym miesiącu postanowiłam spróbować jeszcze raz i nie z ciecierzycy, ale z bobu. Efekt zachwycający!

Ale, ale! Dlaczego egipskie? Otóż, falafel jest prawie jak polenta: za pierwszych "stworzycieli" warzywnych kulek uważają się Izraelczycy, Palestyńczycy i Egipcjanie.

Najciekawszę teorię o powstaniu falafeli opowiadają mieszkańcy Izraela: powołują się na Biblię, w której wymienia się wszystkie składniki falafela jako pożywienie Żydów.

Czy wersje palestyńskie i izraelskie różnią się od egipskiej? Jeszcze jak! Te pierwsze wykonane są z ciecierzycy, a drugie — z bobu.

Zapraszam na międzynarodową potrawę Bliskiego Wschodu :)

Daktyle nadziewane limonkowym "marcepanem"

Wiem, wiem. Marcepan robi się z blanszowanych migdałów z dodatkiem olejku migdałowego. Mój marcepan nie ma ani jednego, ani drugiego. Orzechy migdałowe (ze względu na zawartość mojego portfela) mają skórkę. W dodatku nie miałam pod ręką żadnego olejku. Tym bardziej migdałowego :)

Ale ma inne zalety — jest to marcepan ze zmniejszona ilością cukru. A, ponieważ był dla mnie za słodki (mimo redukcji cukru) wlałam w niego sporo soku z limonki. I tak, obrzydliwie słodki deser w tureckim stylu zmienił się w dodatek do kawy, który ujął nawet moje podniebienie — odzwyczajone od zbyt dużej ilości słodkiego smaku.

No i Najlepszemu też smakowało :)